Zimna wieczność ciszy

 Zimna wieczność ciszy zawsze nadejdzie jutro. Tam, gdzie twoje oczy chowają się na tej pustynnej plaży, gdzie skóra łączy się w najbardziej ukrytej części istoty oczu, których ciężar przyciąga płodność ustanowionego cierpienia, jednoczy rozluźnienie siebie rozdzielone w swojej nieskończonej stałości bólu, który sam rozdziela się w ramach ciągłej czujności wędrującego, dryfującego raju