Brzęczenie gorzkiej natury, powiedziane, puste przed sobą, wewnątrz bezsensownego mechanizmu samego siebie, pasożytniczego, niewystarczającego, aby zniknąć w zmianie ciszy w niszczycielskiej dialektyce, topnieje w ogromnych blokach, powodując tsunami wśród tych samych drzew, drży, jego rozległa sieć korzeni, grzybów i bakterii pozostanie po katastrofa?

 Konceptualna rzeczywista nieskończoność zamętu niemożliwa konceptualizacja bez systemu metafor, który dziecko musiało wcześniej przyswoić, aby móc obsługiwać operacje matematyczne i ogólnie abstrakcję, a także proste operacje motoryczne i percepcyjne

 Nie ma co przeklinać, zanim gorący język odzyskany dzięki sieciom społecznościowym przeszłości, teraźniejszości i przyszłości, jednoczą się w wyznawcach słowa drugiej osoby, kierując zbiorowe słowa bezwarunkowej miłości do wszystkich wirtualnych innych, bo dobrze jest powiedz, że mówi się zwięźle i krótko, bo kogo dobrze rozumiesz, ale nie potrzebujesz

 Zimna wieczność ciszy zawsze nadejdzie jutro. Tam, gdzie twoje oczy chowają się na tej pustynnej plaży, gdzie skóra łączy się w najbardziej ukrytej części istoty oczu, których ciężar przyciąga płodność ustanowionego cierpienia, jednoczy rozluźnienie siebie rozdzielone w swojej nieskończonej stałości bólu, który sam rozdziela się w ramach ciągłej czujności wędrującego, dryfującego raju