अहं दुःखस्य अस्तित्वेन भक्षितः म्रियमाणः स्याम्

 मत्तप्रकृतेः मुखप्रकोप इव वायुं धक्कायति शरीरेण वहति गन्धदृष्टिः स्मितं इदानीं स्वसमीपस्थे वालुकायाः ​​विच्छिन्नं स्वस्य मुग्धतेजसः परिमितार्थं स्मर्तुं प्रसन्नः म्रियते स्म तस्य तीरे स्वस्य फेने वेदनासत्त्वं भक्षयन् म्रियते स्म अनन्तघण्टायाः अनन्तरं भवन्तं प्रतीक्षमाणः जीवनं भवतः शिरसि वस्त्रं विमोचयितुं प्रतीक्षमाणः गच्छति