هیچ کس دیگر در این دیستوپی فعلی به یاد نمی آورد

 خلسه در غم لمس شده از زندگی به اصطلاح پیش پا افتاده که در آن بدن رویایی است در چشمان حاضر رویاهای گسترده به تمام بدن به حضور دائمی باز می شود چشم ها را به چشم انداز پاییزی گشاد می کند تا فراموش کنیم آموختیم هر چند که دیگر هیچکس به یاد نمی آورد این مرکز دیستوپیای کنونی جهان ما با لبه ناشناخته ای که در آن همه چیز شنیده می شود و آنچه را که ما شک داشتیم می گوید وقتی پرسیدیم آیا اکنون زمان ماست