به من بگو، بدن، کدام راهرو ما را به مرگ زندگی می برد، باکره های شناخت عشق، تنها با حروف در آخرین کلمه اش، واقعیت مطلق مهر و موم شده ای را به ما می گوید، همدست آرمان شکست ناپذیر ما در نظام مفهومی، اصالت در گفتمان مشترک روزانه که در عشق ما گنجانده شده است به عنوان قلاب گوشتی برای ماهی‌هایی که از اسیدیته فاسد رودخانه‌های آلوده به‌وسیله بقایای فراوان حرص و طمع انبوه بدن‌هایی که با صدایشان فریاد می‌کشد که مردن را ببلعند، کور شده‌اند.