در دوردست ها و دوردست ها که نفس می کشی تماشا می کنی که نگاه آینه باز می شود، در جستجوی پاره اش می شکند وقتی بسته می شود مانند اثرات کوین که روی منحنی کره زمین حرکت می کند مانند یک موج ضربه ای مکرر روی لایه نور منعکس شده بر سطح. از تصاویر ماده در مربع های شکسته، سطح چشم را با چهار گوشه اش مانند بومرنگی که به چهار باد نور در اعتدال هایش پرواز می کند، می خراشد.